New York, New York...

...maar het is Brussel. Enkele verrassende foto's van Roger van Buynder, gemaakt tijdens een Brukselbinnenstebuiten-wandeling.

Brusselse vrouwen

Oana Uiorean is een Roemeense schrijfster die in Brussel woont. In haar fotoserie 'Women of Brussels' brengt zij de Roemeense vrouwen in beeld die in Brussel's straten bedelen, en laat ze ons kennis maken met hun verhaal en hun wereld. We brachten eerder al haar verhaal van Tanti Marioara; deze keer laat ze ons kennismaken met Portocala, een 18-jarig zigeunermeisje dat bedelt in de chique Naamsestraat, maar daar duidelijk niet welkom is. Een mooie, belangrijke foto- en verhalenserie in wording. Absoluut te volgen.

Studio Brussel kyotoot mee

Op 11 mei was het 'ik kyoto'-dag op Studio Brussel. Vroeg in de ochtend leidde StuBru-presentator Tomas De Soete een karavaan ongemotoriseerde pendelaars van Gent naar Brussel. 's Namiddags deed Peter Van de Veire dat nog eens over met een fietstocht (met rollend café) van Brussel naar Leuven. Het fotoverslag, met een speedy Peter van de Veire in volle actie, vind je nu op Flickr.

Vrouwenportretten

Het was zaterdag Gay Pride in Brussel, en dus zochten een aantal persfotografen weer naar goedkope clichés om in beeld te brengen. Sla er de kranten maar even op na. Ook in de discussie op BrusselBlogt komen de clichébeelden aan bod. De 'officiële' foto's staan inmiddels op de BLGP-site; ook op Indymedia en op Flickr vind je heel wat beelden.

De mooiste verzameling vonden we bij Fototineke. De Brusselse fotografe en blogster Tineke trok naar de Gay Pride om lesbiennes, transgender en bi-vrouwen op de digitale plaat vast te leggen. Ze kwam terug met een mooie verzameling portretten van echte mensen. Geen stereotiepe beelden hier, geen blingbling; gewoon mensen.

De verzameling wordt nog aangevuld, belooft ze; te volgen.

In Brussel moogt ge Nederlands klappen

"Deze week nog ging het weer eens mis. Een broodje besteld in het centrum van Brussel. In het Frans, bien sûr. Bij het afrekenen volgt prompt de terechtwijzing. ‘Drie euro, alstublieft. Ge moogt Nederlands klappen, hoor! Want er zijn nog Vlamingen in Brussel!’ Een even pijnlijke als terechte reprimande. Maar het was ook een logische ‘fout’: het aantal Nederlandstaligen neemt steeds verder af in de officieel tweetalige hoofdstad van België." De Brusselcorrespondent van de Volkskrant, Bart Dirks (overigens een gelukkig man, want pas getrouwd in "het mooiste stadhuis ter wereld"), geeft zijn (Nederlandse) visie op de situatie van het Nederlands in Brussel. Het lezen waard.

Broodje Omeletje Brussel

How to survive in a city: Eetbaar Brussel

"De artiesten en wetenschappers van Irma Firma kammen de vijfhoek uit op zoek naar al wat eetbaar is. In deze lezing krijg je een handleiding over hoe smakelijk en voedzaam overleven in een grootstad kan met ingrediënten ons aangeboden door de stad zelf. Wat ligt er voor het rapen in Brussels' 'natuur', tussen het beton en de straatstenen? Ingrediënten die we op onze zoektocht vonden worden besproken: ginko, duizendblad, viooltjes, duif, schors, schimmels, kakkerlakken, graan, linde, ... Waar vind je ze? Hoe komen ze daar terecht en hoe bereid je ze om ze eetbaar en lekker te maken? Hoe conserveer je deze producten? Een herboriste neemt je mee uit wandelen met praktische kennis en ludieke verhalen. Na de wandeling maken we heerlijke omeletten met de gevonden producten." Woensdag 9 mei om 20.00 u, Deelnameprijs: 7.00/6.00 euro, Informatie en reservatie: De Markten, 02 512 34 25, demarkten@demarkten.be"
(bron tekst en foto: Irma Firma. Bekijk daar maar even de bijbehorende foto voor je een beslissing neemt...)

Wie bedelt daar?

"Elke dag staat zij voor de Delhaize op het Flageyplein, van 's ochtends vroeg tot de supermarkt dichtgaat. Zij is Roemeense, komt uit een dorp dichtbij Arad, in Transsylvanië. Thuis is haar dochter achtergebleven, die omwille van een hartkwaal niet kan werken. De dochter heeft twee kleine kinderen, en geen echtgenoot, omdat hij hen jaren geleden heeft verlaten. Zij bedelt elke dag voor de supermarkt elke dag en stuurt elke maand geld naar haar dochter. Zij staat ook in voor haar zwaar zieke echtgenoot. (...) Toch is zij één van de vrolijkste mensen die ik ken." Zo begint het verhaal van Tanti Marioara, dat door Oana Uiorean werd opgetekend.
Je ziet ze vaak in Brussel, bedelende Roemenen, en meestal kennen we hun verhaal niet, denken we er niet aan dat ze in hun leven wel liever iets anders hadden gedaan dan te moeten bedelen in de straten van Brussel. We lopen ze te vaak voorbij alsof ze lucht voor ons zijn.
Het mooie en roerende verhaal van Oana Uiorean is een verhaal dat verteld moet worden, dat te vaak ongezegd blijft.