Drama in de dakgoot

Peter Forret heeft een dramatisch stukje kattenleven schitterend vastgelegd op foto. Vaut le détour!

Wat doe je 's middags als er geen Broodje Brussel is?

"Tijdens het eten in een bedrijfscafetaria met heel wat call centre-mensen deed ik even een willekeurige Bluetooth scan. De namen die op mijn lijst verschenen waren niet de gebruikelijke mobiele telefoonverwijzingen, maar intrigerende namen als "Illusion girl", "Free cowboy"... Blijkbaar was er in deze cafetaria een echte Bluetooth flirt aan de gang." Daar wil je toch het fijne van weten?
(bron: Mobile Monday Brussels)

Ik keer tevreden terug

'Ik keer tevreden terug' was jarenlang de slogan van Carrefour/GB. Voor sommige expats zou ook Brussel die leuze mogen hanteren. Even meelezen bij Jon Worth: "Ik heb de afgelopen 2 dagen in Brussel doorgebracht voor het werk, en ik blijf met de vraag zitten: waarom ging ik hier ooit weg? Eerst en vooral ken ik hier zoveel mensen - ik blijf op straat tegen kennissen aanlopen. Dat gebeurt me in Londen nooit. Gisteren slaagde ik zelfs erin om 4 verschillende talen in één dag te gebruiken. De bars en cafés zijn leuk, en Brussel kost je geen fortuin zoals Londen dat doet. Op één of andere vreemde manier schijnt Brussel helemaal OK voor mij te zijn, dit voelt aan als de plek waar ik zou moeten zijn. OK, ik heb in Londen 3 fatsoenlijke jaren doorgebracht - het leven had er vele goeie kanten. Maar het geeft mij niet de impulsen die ik van Brussel krijg."

De open ui en de kunst van het onmogelijke: from our man in Brussels

Aki Kärkkäinen is een Finse webdesigner en muzikant die sinds 2003 in Brussel woont. In zijn blog beschrijft hij wat hij wel en niet prettig vindt aan zijn huidige woonplek.

Hij begint met een klassieker: "Brussel is gelaagd als een ui, vol verrassingen. De schoonheid van deze stad is niet altijd duidelijk of makkelijk te vinden, maar als je ze vindt, word je ook beloond voor je moeite. Veel mensen zijn echt verrast wanneer ik zeg dat ik van Brussel leuk vind. Ik denk dat die mensen niet nieuwsgierig genoeg zijn (...)".

Wat vindt hij leuk? "Drie officiële talen. Daardoor staat België open voor invloeden van elders. Het bestaan van taalbarrières wordt niet altijd gewaardeerd in België, maar ik denk het voor om het even welk land goed is om meer dan één officiële taal te hebben." Zegt een Fin uit het meertalige Finland ;)

En: "België heeft geen duidelijke identiteit. Het is makkelijker om je tenten op te slaan op een plek waar ieder ander ook een beetje een vreemdeling is. Maar waarom is dit zo goed? Omdat de mensen in Brussel erkennen dat het leven kleurrijk is en dat er niet één enkele waarheid bestaat."

In de rubriek 'grrrr': "Het is hier zó moeilijk info op het web te vinden. Zoek je in het Frans, dan krijg je resultaten uit Frankrijk; zoek je in het Nederlands, dan gaan de zoekresultaten over Nederland." (Misschien kunnen onze 950 Brussellinks een beetje helpen.) Ook een 'grrrr' over onze bureaucratie: "Er wordt gezegd dat bureaucratie de kunst is, het mogelijke onmogelijk te maken. In België nemen ze deze taak in elk geval heel serieus". En een uitsmijtertje hierover: "Het delen van informatie schijnt niet tot de Frans(talig)e cultuur te behoren. Als je hen iets niet vraagt, vertellen ze het je niet. Vraag je ergens expliciet naar, krijg je wel vriendelijk antwoord. Het is aan jou om de informatie te vinden, niet aan hen om ze je te geven".

Ari heeft een gevatte pen en een mooi weblog. De rest moet je dus zelf maar eens gaan lezen...

Brusselse vrouwen

Oana Uiorean is een Roemeense schrijfster die in Brussel woont. In haar fotoserie 'Women of Brussels' brengt zij de Roemeense vrouwen in beeld die in Brussel's straten bedelen, en laat ze ons kennis maken met hun verhaal en hun wereld. We brachten eerder al haar verhaal van Tanti Marioara; deze keer laat ze ons kennismaken met Portocala, een 18-jarig zigeunermeisje dat bedelt in de chique Naamsestraat, maar daar duidelijk niet welkom is. Een mooie, belangrijke foto- en verhalenserie in wording. Absoluut te volgen.

Wie bedelt daar?

"Elke dag staat zij voor de Delhaize op het Flageyplein, van 's ochtends vroeg tot de supermarkt dichtgaat. Zij is Roemeense, komt uit een dorp dichtbij Arad, in Transsylvanië. Thuis is haar dochter achtergebleven, die omwille van een hartkwaal niet kan werken. De dochter heeft twee kleine kinderen, en geen echtgenoot, omdat hij hen jaren geleden heeft verlaten. Zij bedelt elke dag voor de supermarkt elke dag en stuurt elke maand geld naar haar dochter. Zij staat ook in voor haar zwaar zieke echtgenoot. (...) Toch is zij één van de vrolijkste mensen die ik ken." Zo begint het verhaal van Tanti Marioara, dat door Oana Uiorean werd opgetekend.
Je ziet ze vaak in Brussel, bedelende Roemenen, en meestal kennen we hun verhaal niet, denken we er niet aan dat ze in hun leven wel liever iets anders hadden gedaan dan te moeten bedelen in de straten van Brussel. We lopen ze te vaak voorbij alsof ze lucht voor ons zijn.
Het mooie en roerende verhaal van Oana Uiorean is een verhaal dat verteld moet worden, dat te vaak ongezegd blijft.

Waar zijn de straffe madammen?

Ook dit jaar organiseren Het Nieuwsblad en radio Be One de verkiezing van de stadsfiguur. In 2007 gaan ze op zoek naar de vrouw die het levende symbool van de stad is. Er worden 9 “straffe madammen” gezocht, één in elk van deze steden: Aalst, Antwerpen, Brugge, Brussel, Gent, Hasselt, Kortrijk, Leuven en Oostende. Je kan uiteraard meestemmen.

Brussel verkeerd

"Brussel verkeerd: het Wall Street Journal wordt aan huis geleverd. Een vorm onder een deken, en drie tenen die eronder uitsteken, getuigen van een menselijke aanwezigheid." Dat vertelt Alex Slaets bij zijn foto, een sterk en sober beeld in zwart-wit (foto hier niet opgenomen wegens copyright).

In de onderbuik van de stad

De ondergrond van de stad leidt een eigen leven, dat soms wel, maar vaker niet op het bovengrondse leven lijkt. On-Point tv brengt een videospecial rond 'The Underground', met beelden uit Brussel, Londen, Parijs, New York. Laat je aandacht even zakken, dieper, nog dieper...

Hoe word ik Mister Brussels?

Alles valt te leren, ook Mister Brussels Personality worden. Weet je niet hoe, kijk dan even deze exclusieve trainingsvideo uit.

Wil je je spiegelen aan je voorganger? Beter doen dan hij? Brusselnieuws toont je hoe het moet. Of liever, hoe hij het doet. Ga ervoor!

Sneak preview: Zinneke 2008

Hoe ziet de Zinneke Parade eruit in 2008? Lieven Soete, zowat het visueel geheugen van Molenbeek, laat ons eventjes meekijken (op Flickr en op bruxel.org) naar de enthousiastelingen die de wonderlijke Zinnewereld nu al vorm geven, in een project voor BRXLBRAVO, de Kube. Moeten we nu echt nog tot volgend jaar wachten om de rest van Zinnekes remmenloze verbeelding te zien? (foto: Lieven Soete; Creative Commons licentie; some rights reserved)

Vroege lenteliefde op het Poelaertplein

"Promenade nocturne sur la Place Poelaert. Discussion anodine autour de sujets futiles, prétexte pour ne pas se quitter. Arrêt sur les toits du bas de la ville. Regards. Premier baiser léger, le temps de se froler les lèvres. (...) Une jeune fille me demande du feu, nous dit que nous sommes "mignon", que c'est rare de voir deux garçons s'embrasser, naturellement. (...) Seul compte l'instant."
Een mooi stukje romantiek; de volledige tekst op Queer as Brussels.

Wonen in Brussel: Rik Baeten, Stedenbeleid

"Lyrisch zijn over Brussel, ik kan het niet. Daarvoor is er toch te veel miserie: een torenhoge werkloosheid, armoede. (...) Maar door er te wonen heb ik wel geleerd Brussel te appreciëren. De meertaligheid onder meer is een blijvende bron van fascinatie en genoegdoening.” Rik Baeten (55), is coördinator van de Federale Administratie Grootstedenbeleid, gemeenteraadslid in Etterbeek. Brussel Deze Week en Brusselnieuws laten hem aan het woord in de serie "Wonen in Brussel". Een blik op de stad door iemand die van grootstedenbeleid zijn werk maakt.

Probeer zo maar eens te lezen...

De Franstalige TV-zender 'La Deux' liet een Franse straattheatergroep, Groupe d’Intervention Globalement Nul, het Muntplein onveilig maken. De stunt was bedoeld voor promotie voor een nieuwe tv-serie. Normaal kan je in de hoofdstedelijke bib rustig zitten lezen met een uitzicht op het kalme Muntplein, maar toen ging het even anders... Het verhaal en de foto (hier niet overgenomen wegens copyright) vind je hier; meer foto's hier.

De Krijtkring 25

De Krijtkring is (...) een productiehuis voor grootstedelijke muziek. (...) De Krijtkring ontwikkelt daarbij een nieuwe muziekcultuur, door de universele elementen uit de veelheid aan culturen - typisch voor een metropool - te vertalen naar de eigen (meestal Vlaamse) culturele context. (bron: De Krijtkring).
Zij zijn de mensen achter groepen als De Fanfakids, Aywa, Bagadski, Marockin'Brass, Inyange Beat Orkestra, Saxafabra. Op 9 februari vierden ze hun 25-jarig bestaan; Lieven Soete maakte er foto's van.

Meer aanknopen dan een gesprek alleen

"Na het diner, in de bar die vroeger een luxueuze slaapkamer was, volgt in een geanimeerd gesprek een kleine terechtwijzing. ‘Het is hier gewoonte om een stropdas te dragen’, zegt een van de leden me vriendelijk. Het was me niet ontgaan."

De correspondent van de Nederlandse Volkskrant in Brussel, Bart Dirks, gaat op verkenning in de wereld van de betere Brusselse clubs. Een grappig verslag, eindigend met het voornemen "Toch eens met de hoofdredacteur (te) overleggen hoe onoverkomelijk de contributie is." Hij leert zichzelf alvast een stropdas knopen.

It's about the people who live here

Diogo is Portugees en woont in Brussel. In zijn blog beschrijft hij hoe Brussel gisteren eerst maagdelijk wit werd door de sneeuw, en dan veranderde in een slijkpoel door smeltende sneeuw en regen. Ons klimaat is niet zijn beste maat, hij is met de zon opgegroeid, maar hij klaagt niet, want: "Brussels is much more than the weather: it’s about the people, about the diversity of people who live here and give this city a unique cosmopolitan and intercultural ambiance. That’s what I like the most about Brussels. Even in evenings like this, when I look outside of the window and see the usual partly cloudy sky and know that soon a light rain will start falling and that tomorrow the usual showers will be back… "
(foto: Clappstar op Flickr; Creative Commons license; some rights reserved)

Nieuwe plekken in Brussel

Les Halles des Tanneurs: leuke nieuwe plek in Brussel, in het oude "Wijnpaleis": bloemenwinkel, restaurant, vinoteek, boekenwinkel in één gebouw. Peter Forret maakte er enkele mooie foto's van.
Page69: nieuwe holebiboekhandel; lees er meer over bij Tineke.

Lekker harten breken in Brussel

Brussel mag dan niet voor iedereen de leukste stad zijn om te werken, maar om hier een nieuw lief te veroveren, daarvoor komen ze van ver. Vrijgezellen en drempelvrezenden kunnen bij de Nederlandse radiozender Caz en NS Internationaal een stoomcursus flirten winnen, meldt Planet Internet, dat ons de rauwe details niet bespaart: "De cursus, op Valentijnsdag, wordt gegeven in de trein naar Brussel. Na afloop kunnen de prijswinnaars het geleerde meteen in de praktijk brengen tijdens een romantisch middagje in de Belgische hoofdstad."
Loop je dus op 14 Valentijn verdacht vlotte gozers en verdacht blitse meiden tegen het lijf in onze stad, informeer even of ze met de trein gekomen zijn...
(foto: Aine D op Flickr; Creative Commons; some rights reserved)

Werkplezier: niet altijd hier

Volgens Expatica zijn 53 % van de Vlamingen tevreden met hun job; in Brussel zijn slechts 40% van de mensen dat. Mijn nukkige pc slaagde er vandaag meermaals in me uit de minderheid van 40% te kegelen en tussen de 60% ongelukkigen te doen belanden. Zonder hem had ik de hele dag tot een (gelukkige) minderheid behoord.